
LAMINTÀMINI
GIANNI: Unni ti voti voti: lamenti.
Calunki facci viri: scuntenti.
JIDDU: Certu ca semu ‘mpopulu tristi.
GIANNI: Troppu tristi, lugubri, anzi.
JIDDU: Sempri pronti. Tutti a vìriri niuru.
Tutti a ‘ssicutari ùmmiri ki n’assicutunu.
Sempri annigghiati. Sempri scunsulati.
GIANNI: Sempri spirannu in qualche cosa d’autru, di megghiu.
JIDDU: Sempri ccu l’okkiu ‘a via, suspirannu.
GIANNI: Aspittannu st’àutru ki tarda a vèniri.
JIDDU: Sempri dispirannu di potìrilu vìriri.
GIANNI: Scunfurtati. Abbattuti. E sempri kk’e cori anniricati
JIDDU: E sempri cc’a tentazioni ‘ncorpu di livarini ‘a vita.
Di 'gghiuttìrini ‘stu vilenu e falla finuta.
GIANNI: Kki fa unu quannu s’ abbannuna?
Quannu si jetta ppi persu?
JIDDU: Ca fa ‘a cosa ki di kkiù odia fari.
Kidda ki ti tagghia jammi e ‘razza.
E mentri t’acciunca ‘u sensu e ‘a menti.
GIANNI: Pikkì? Secunnu tia?
JIDDU: Pikkì! Ca ‘u ‘mmalirittu bisognu.
Forsi carattiri.
Po’ èssirir nicissità. Sensu di sacrificiu.
Kki ni sacciu? Non lo so. Dimmillu tu, pikkì.
GIANNI: Pikkì dda cosa ca di kkiù odii fari ma ki tu fai,
Dda cosa, ddà stissa kosa, t’aiuta a moriri prima.
Comu si cualcunu trasissi ‘ntà tò casa ammucciuni
e stutassi ‘i cannili ‘o tò cannileri.
Comu si cci ‘rassinu a focu a tutti ‘i tò prupriità.
Comu si cirìssiti ‘i rètini d’a tò vita
a ‘na mànnira di celluli ‘mpazzuti ki ti rèmunu contru
e ti lèvunu ‘u cuvernu d’a tò anima.
Ju criru ca sia kistu.




ANONIMO POPOLARE
catananni

GIANNI: Ma dicitimi ‘na cosa… unni cumparunu ‘sti Katananni,
comu diciti vui; quannu s’apprisentunu
Animu e Anima?
PAULU: ‘Sti catananni s’apprisentunu ‘nta lu ‘ndividuu,
jintra dda parti di la so menti ca nun sapi nenti,
jintra tutti li so’ cumpurtamenti.
GIANNI: Ma pirchì ‘sti katananni sunnu jnintra ‘nti nui?
E poi, a cchi servunu?
PAULU: Comu a cchi servunu?
Ma sunnu propria jiddi ca cuvernunu
Lu munnu di l’affetti e di l’ummiri.
GIANNI: Ma jiddi cumparunu a tutti?
PAULU: No a tutti! Jiddi cumparunu a ognunu.
GIANNI: Comu a ognunu?
Ma allura cchi voli diri? Ca iddi cumparunu
a ognunu di nui
Sempri ‘nta ‘dda stissa manera?
Jintra ddi stissi furmi?
PAULU: Nonsi! Jiddi sunnu cumparsi pirsunalissimi
e ‘sclusivissimi
E si dùnunu a chidda parti scura di lu ‘ndividuu.
GIANNI: Ma allura, cchi forma hannu?
PAULU: Beh! Dipenni!
GIANNI: Dipenni di cchi cosa?
Di cchi cosa dipènnunu sti furmi, ‘mpari Paulu!
PAULU: ‘Sti furmi dipènnunu di tia.
Di unni sì cullucatu tu.
Difatti jiddi nasciunu, cumparunu e s’apprisentunu
jintra lu centru di la tò cuscenza.
GIANNI: Ma chi nasciunu, cumparunu e s’apprisentunu accussì? All’urbisca?
PAULU: Tuttu sta ‘mbasi a la qualità e a lu liveddu di chista cuscenza
GIANNI: Cuscenza mia?
PAULU: Tò e d’ognunu…’ntra chiddu stissu pricisu mumentu.
GIANNI: ‘Mpari Paulu, mi piacissi scavari ‘mpocu
jintra ‘stu mumentu.
Ma cchi mumentu è ‘stu mumentu?
PAULU: E’ propriamenti un mumentu di trasfurmaziuoni
di pirsuna.
GIANNI: Cchi mi stati dicennu, ‘mpari Paulu?
PAULU: Chiddu ca ti staju dicennu.
GIANNI: ‘Mpari Paulu, nun vi siddiati; ma putiti essiri
‘mpocu cchiu pricisu? ‘Mpocu cchiù chiaru?
PAULU: Cchiù chiaru no, pirchì chiddu di cui stamu parrannu
addatta ‘nta l’ummira. Ma cchiù pricisu…forsi sì.
GIANNI: E allura ‘nta quali mumentu, ‘mpari Paulu?
Quann’è ca succeri ‘sta trasformazioni di pirsuna?
PAULU: ‘Nta chiddu stissu pricisu mumentu di l’apparizioni
di la comparsa
GIANNI : Ma cu è ‘sta comparsa c’appari?
PAULU: Ca propriamenti jiddu!,
GIANNI: Jiddu cui, ‘mPari Paulu!
PAULU: Ca iddu, chiddu ‘nfaccialatu.
Propriamenti jiddu, lu mascaratu!
GIANNI: Chiddu mascaratu?
E cu è ‘stu chiddu mascaratu?
PAULU: Ca propriamenti chiddu ‘mmucciatu
arreri ‘a maschira dò mascaratu.
Chiddu ca compari jintra la tò cuscenza;
jintra la cuscenza d’ognunu.
GIANNI: Ma funziona d’accussì ppa’ menti di tutti, allura?
PAULU: Ma no ‘a menti di tutti!..
Si divi diri ‘a menti d’ognunu.
Esattamenti! ‘A menti d’ognunu.
‘A menti d’ognunu funziona propriamenti accussì.
Comu la putìa d’un firraru unni si pruduciunu sempri
furmi diversi ‘sclusivamenti pirsunali!
GIANNI: Pirsunali?
PAULU: Pirsunalissimi… e sempri diversi.
GIANNI: Ma pirchì diciti pirsunalissimi e sempri diversi?
A ‘mmia mi pari, ‘nveci, si nunn’ha’ caputu mali,
ca ‘sti furmi ‘ntra li quali s’apprisentrunu ‘sti catananni
sunnu speci di divinità.
PAULU: Non sunnu speci di divinità!
Sunu ‘nveci li milli e cchijui maschiri di chidda divinità
Chi stà ‘ccultata arreri ddì maschiri!
Capisci tu chisti paroli?
GIANNI: Ha’tu dittu però ca funzionunu ‘nta na certa
precisa manera e ca hannu facci!
PAULU: Noo!... Hà mà dittu ca sti cosi succedunu
‘ntra chidda parti ‘ncunsapevuli di la nostra menti.
Ora, si semu all’internu di ‘na ‘ncunsapevulizza,
nissuna cosa po’ aviri facci e furma pircipibbili.
Sulamenti quannu ‘stà sciara scura veni purtata a la cuscenza
Jiddi ponnu aviri ‘na furma.
Jiddi sunnu sciara scura ca sburra
‘nta lu ‘ncunsapevuli.
Jiddi sunnu propriamenti…prupriità di lu ‘ncunsapevuli.
Abbitunu propriamenti jintra la so’ casa.
Jintra chidda so’ putìa unni tuttu si trasforma continuamenti.
GIANNI: Ma tuttu cchi?
GIANNI: Comu tuttu cchi?
Ca propriamenti tuttu chiddu ca è jintra la menti
e ca si trasforma continuamenti…
GIANNI: Ma quann’è ca succeri ‘sta trasformazioni?
Vogghiu diri quann’è ca la menti si trasforma propriamenti?
PAULU: Menti si trasfurma quannu cuscenza
chianta muzzicuna jntra scuru e porta a jornu
e chiama dda cosa ppi nnomu
Quannu cuscenza, ‘nsumma, fa prisa
supra lu ‘ncunsapevuli.
GIANNI: Ma comu e quannnu si pò pigghiari cuscenza d’iddi,
di ‘sti catananni, comu li chiamati vui, ca travagghiunu
‘ntra lu scuru di nui ? E poi, chisti, cchi fannu ‘o scuru?
PAULU: Fannu propriu ‘na zzimma!
GIANNI: ‘Na zimma? E chi cosa è ‘sta zzimma?
PAULU: La zimma è propriamenti un locu di ricota,
comu l’amma.
Fari zzimma è mettiri ‘nsemi tutti li schidduzzi,
tutti li minuzzagghi di la pirduta unità
e mittilli jintra ‘nu zzimmalu.
GIANNI: Cchi è ‘stu zzimmalu?
PAULU: Lu zzimmalu è l’opra chiumputa!
GIANNI: Quali opira?
PAULU: ‘Ddu fari zzimma.
Appena portatu a cumpimentu lu fari zzimma
nasci, s’apprisenta, lu zzimmalu.
GIANNI: Allura sti zzimmali sunnu màschiri!
PAULU: Nonsi! ‘I maschiri sunnu zzimmali.
GIANNI: E unni sta la diffirenza?
PAULU: La diffirenza sta ca mentri li maschiri cummòghiunu
zimmali riunisciunu li schidduzzi
e li portanu a vista ‘nta la sò tutalità.
La maschira è una.
‘U zzimmalu è tuttu.
GIANNI: E ‘u mascaratu?
PAULU: Unu di tuttu!
GIANNI: E allura, ‘mpari Paulu, facitimi capiri!…
Dunchi ‘sti catananni s’hannu a mettiri ‘a maschira,
ppi divintari zzimmali?
PAULU: Propriamenti! hannu a divintari zzimmalu
jintra ‘na maschira!
GIANNI: Zzimmalu jintra ‘na maschira? Pirchì?
PAULU: Esattamenti pirchì maschira è zzimmalu..
GIANNI: Ah! E’ comu fussiru tanti ‘coni.
PAULU: Nonsi!… E’ propriamenti chissu lu piriculu.
GIANNI: Qual è ‘stu piriculu, ‘mpari Paulu?
Nun mi faciti scantari, ppi caritati.
PAULU: ‘U piriculu è propria chiddu di ridducilli
sempri identichi e aguali a jiddi medesimi.
Chiddu di ridducilli a ‘nmazzu di carti di jocu
o puramenti a ‘na chidda di santuzzi
o a ‘na filera di statui di petra jianca.
GIANNI: Pirchi?
PAULU: Ca pirchì accussì facennu si cci leva
propriamenti Chidda forza di chiddu fujiri
e trasfurmarisi continuamenti.
GIANNI: Eh? E allura? Cchi succeri?
PAULU: Si chissu succeri, succeri ca cci livamu a li nostri catananni la so propria natura.
GIANNI: E qual è ‘sta so propria natura?
PAULU: Chidda di appartèniri a chiddu munnu di lu rilativu.
GIANNI: Allora lu ‘ncunsapèvuli nunn’è ‘na granni ‘rutta
unni su ammucciati tutti l’antichi dei?
PAULU: No! Lu ‘ncunsapevuli nunn’ è ‘na scura cresia
ccu tutti li so dei ‘nficcati dda jintra!
Assolutamenti no.
E’ sempri chidd’antica putìa di firraru unni si òpira
Cuntinunua trasfurmazioni.
Li catananni sunnu dunchi furmi mobili;
iddi rapprisentanu, cchiuttostu, ‘nlocu di pussibilità
di pruggettu, di spranza, forsi.
Contenitori espressi dal collettivo, che si vanno coniugando
ai contenuti di ciascun individuo che ne viene abitato
al momento del concepimento e, dunque, della differenziazione.
GIANNI: Dunchi nui semu abbitati di li catananni?
PAULU: Certamenti. Iddi sunnu li nostri ospiti.
GIANNI: Pirchì nostri ospiti?
PAULU: Pirchì òspitanu e sunnu uspitàti.
GIANNI: Ma si li catananni cumparunu tramiti ‘sti milli
e cchijui maschiri carrichi a curma di zzimmali,
comu si putissi fari ppi rrappurtàrisi ccu’ iddi?
C’è ‘na strada?
PAULU: Si. E macari cchiù di una!…
GIANNI: Per esempiu?
PAULU: Per esempiu una di ‘sti strati è fatta tutta
ccu’ ddu materiali ca tu poi ‘nzonni ‘a notti
O ‘nta lu sdillìriu furiusu di ‘mpazzu scatinatu.
O puramenti ‘mmenzu a li paroli fumusi di li magari
e di li so formuli sdisinzati.
GIANNI: E doppu ca unu, tramiti dda purticedda ca si grapi
‘nta li sonni, trasi e si metti a scutari ‘sti paroli streusi
ca vannu vumitannu sti foddi fora di testa,
cchi succeri?
Cchi cci nni veni a unu ca fa tuttu chistu?
PAULU: Ci nni veni ca fici ‘ncaminu, ‘na strata di canuscenza,
‘nsinteru luminusu ccu’ ‘ncori ca bbatti.
GIANNI: Ma c’è ‘nu scopu ‘nta stu caminu?
‘Nta ‘stu pilligrinaggiu?
Cchi nni veni? Qual è ‘stu scopu?
Cchi cosa nni succeri quannu nui nni rappurtamu
ccu li maschiri ca sunnu ‘sti catananni.
PAULU: Chiddu ca succeri jù lu chiamu criscenza.
GIANNI: Pirchì criscenza?
PAULU: Pirchì grapi li porti a dda continua trasformazioni.
‘U catanannu havi bisognu di trasfurmarisi cuntinuamenti
e di cuntinuamenti rinnuvarisi!
GIANNI: Ma comu po’ essiri tuttu chistu?
PAULU: Po’ essiri propriamenti pirchì ccu’ puru
ca è forza di cullittività, quant’arriva
e si va’ ffunna jintra a ‘ndividualità.
GIANNI: Si! ‘mpari Paulu! Va bbeni!
Ma chiddu ca ju vogghiu sapiri è ‘na cosa sula:
Ma ll’havi na facci? E su ll’havi, cchi facci havi?
PAULU: Tutti li voti ca jiddu, forza cullittiva, si va a tumma
jintra la individualità, ogni vota si metti la maschira
di ddu ‘ndividuu particolari ca sta visitannu.
GIANNI: E doppu ca s’ha misu ‘sta maschira, cchi fa?
PAULU: S’assetta ‘ntronu jintra ‘nti tia e si metti a cuvirnari.
Propriu jintra dda tò putia unni si fa trasformazioni
di pirsuna.
GIANNI: Ma si s’assetta ‘ntronu iddu resta dda assittatu
e fermu, ‘mmobbili ‘nta la so putistà.
Eccu pirchì ‘nsistu e dicu ca sti catananni
sunu fermi ‘nta n’assuluta fissità.
PAULU: ‘I catananni nun sunu né fissi e nemmancu assoluti.
‘Stu sbagghiu nun s’avissi a fari.
Nun sunu furmi fissi. Sunu furmi in continua trasformazioni.
Jintra ‘nmunnu rilativu
GIANNI: Ma pirchì? Si unu ‘i criri furmi fissi cchi succeri?
PAULU: Succeri ca ‘i levi di ddu munnu rilativu
di trasformazioni continua
e ‘i ‘nficchi ‘ntra la caggia di nà santuzza,
o di ‘na cona o puramentri di ‘na carta di jocu.
GIANNI: Spiegativi megghiu, ‘mpari Paulu!
Pirchì ‘u riscursu mi pari ca si va tincennu di piriculu.
A cchi cosa si va ‘ncontru quannu si pigghiunu i catananni
e si fissanu jintra furmi difinuti e difinitivi?
PAULU: Ha’ rittu ca accussi facennu si ‘mpriciùnunu
ìi catananni.
E si cci leva tuttu lu valuri c’havianu
quann’eranu zzimmali jintra ‘na maschira.
GIANNI: Eh! E allura? Cchi succeri quannu si cci leva
tuttu lu so’ valuri
PAULU: Succeri ca livannici lu valuri nni luvamu o ni nijamu
a dda capacità di trasformazioni c’hannu li catananni.
Cci livamu, ‘nsumma, ogni putiri.
GIANNI: Ma pirchì? Unni l’hannu ‘ssu’ putiri?
PAULU: Jintra la menti ‘ndividuali e di tutta la genti
GIANNI: Ma insumma cchi cosa sunu ‘sti catananni?
Cchi fannu jintra ‘nti nui?
PAULU: Jintra ‘nti nui iddi sunnu e funzionanu
comu veri e propri strummenti.
GIANNI: Strummenti jintra ‘nti nui?
PAULU: Si. Strummenti ‘ntramintali.
GIANNI: E a chi servunu sti strummenti?
PAULU: Mettunu paci ‘ntra cunsapèvuli e ‘ncunsapèvuli.
GIANNI: Ma chi cci voli? Quali qualità o strumenti o faculta
cci vonnu ppi putiri capiri ‘sti catananni?
PAULU: Basta faricci bbona accoglienza jintra ‘nti tìa.
GIANNI: Cioè?
PAULU: Cioè ammuccaritìlli, ‘ntiriurizzarli.
GIANNI: Si ma comu si fa? Comu succeri ‘stu pastu sacrificali?
PAULU: Propriamenti facennu zzimma.
‘Ncucchiannu schidduzzi frammenti e minuzzagghi
e frabbicannu zzimmali.
GIANNI: Ma chi cosa è ‘stu fari zzimma? Mu’ vuliti spiecari
n’autra vota ca mu’ scurdaju?
PAULU: E’ un modu particolari di muvirisi c’havi lu spiritu.
Chiddu stissu spiritu ca metti ‘nsemi tutti li parti
di la tutalità dichiarannisi locu cintrali e ‘mmagginali
di la perduta unità.
GIANNI: Si. D’accordu. Ma in pochi paroli chi cosa succeri?
Cchi si fa? Jintra ‘stu fari zzimma?
PAULU: Essendo il processo simbolico, come ho detto,
integrazione delle parti,
all’interno di questo processo avviene la integrazione dell’Ombra.
GIANNI: Cchi vò ddiri?
PAULU: Voli diri abbrazzari la parti nigativa,
chiddu ca nun si po’ diri, ‘nsumma.
Li schifiarèi ‘ntiriuri di Sé midesimu.
Cumprinnìrila chista parti assumbrusa, ‘nsumma.. ‘Nsumma.
GIANNI: E allùra?
PAULU: E allùra, attraversu ‘stùcaminari zzimmalicu
‘na schidduzza di ‘ncunsapèvuli vieni consapevulizzata.
GIANNI: E ‘nta tuttu chistu cchi c’entranu ‘i Catananni?
PAULU: C’èntranu. Pìrchì sèrvunu a favùriri la crìscita
di la Pirsuna.
GIANNI: In che sensu, ‘mbari Paulu?
PAULU: N’o sensu ca custruisci jintra ‘nti tìa
‘na funzioni murali funnata supra lu Bbeni
e cullucata ‘nta la parti cchiù àuta di la Pirsuna d’Ognunu.
Di lu mè Sé midesimu.
’Nta la parti supiriuri di mìa.
Di tìa.
GIANNI: Ecchi cosa sarebbi ‘sta funzioni etica?
PAULU: Murali.
GIANNI: Murali, comu dicìstuvu vui.
PAULU: Ju parlu di n’atteggiamentu e di’ncumpurtamentu
di dda parti cunsapevuli di mia ca cerca di truvari Armunia
ccu’ lu Cosmu.
GIANNI: Ca voli diri…?
PAULU: …ca voli diri ampliari lu so propriu Jù,
e dunchi la propria cunsapevulizza
e dunchi la capacità di cumprènniri abbrazzàri
lu stranèru jintra chidd’Umbra ca nni purtàmu
e ca nni porta.
GIANNI: E picchì tuttu chistu?
PAULU: Ppi putiri, mittèndusi a lu sò sirbizziu,
armunizzarsi ccu l’Ordini Supiriuri ‘Ccultu.
GIANNI: E cchi cosa è st’ordini di cui parratì?
Diu? O Dei? O cchi?
PAULU: Bah! Prova a ‘mmagginàri tuttu chiddu
chi cnn’arriva d’a parti ‘i ccà bbanna
e d’a parti ‘i ddà bbanna di lu Jù.
Forsi chistu è Diu!
GIANNI: ‘Na parola, ‘mmagginàri tuttu chistu!
PAULU: Ma c’è ‘ncertu Sapiri Fari chi nn’aiuta.
GIANNI: Per esempiu?
PAULU: Per esempi la ’immaginazione viva.
GIANNI: E cchi cosa è?
PAULU: ‘na furma di cuncintrazzioni alliniamentu
e meditazzioni chi nn’aiùtanu a fari assumari
GIANNI: Pirdunati ‘mpari Paulu ma cchi veni a diri assumari?
PAULU: Chi fannu emèrgiri tutta la Robba ‘ntiriuri sutta furma di Immaggini e di Paroli.
GIANNI: Ma allura è ‘n parrari a vanvera!
PAULU: Cchi ‘ntinditi diri ccu ‘ssa parola?
GIANNI: Parrari a vànvera… diri minchiati ammatula, ‘nsumma.
PAULU: AssolutamentI. La ’mmagginazziòni viva
cunsisti ‘ta lu cuncintràrisi supra un particulari
chi nunn’è capitunon capito
di ‘n sonnu, di ‘na ‘mozzioni,
forsi puru di n’ eventu ‘ un fattu,
raffiurànnulu ‘nta ‘nu disegnu o dicennu paroli
oppure aprendusi a fantàsimi,
a pirsunaggi di la fantasia
ccu cui parlari in tutta sincirità
e franchizzazza.
GIANNI: Ma ‘u putissi sapiri, ppi favuri, a cchi cosa servi
tuttu chistu?
PAULU: Tuttu chistu servi a uffrìrinni ‘a pussibbilità
di confrontàrisi direttamenti ccu lu ’ncunspèvuli
mentri semu vigghianti.
Putennu trasfurmari, facenduli lucidamenti proprii,
zoni ‘mportanti di la vita di la nostra Anima,
chi sunnu ammucciàti ‘nta l’Umbra nostra.
GIANNI: Ma allura servi ppi davèru?
PAULU: Certu ca servi! Ppi chissu è ‘na funzioni.
GIANNI: ‘Na funzioni?
PAULU: Si. ‘Na funzioni trascinnenti.
GIANNI: E cchi cosa è ‘sta funzioni trascinnenti?
PAULU: Ca è’ propriu ‘a capacità scanciàrisi paroli autèntichi
tra la parti chiara di mìa, Ju, e la parti scura di mìa
ca mi manda continuamenti ‘mmàggini pigghiati
di la nìvira zzimma di la ‘ncunsapevulizza.
GIANNI: E chista è ‘a funzioni. E la trascindenza?
PAULU: Parlai di funzioni trascinnenti propriu pirchì riunisci
li ‘stremi opposti e cuntràrii.
GIANNI: E dunqui cunflittuali di l’Anima.
PAULU: ‘Stu matrimoniu di forzi cuntràrii pirmetti
‘nu ‘mprinàrisi ricìprucu chi dà orìggini
a ‘na terza parola.
‘Na soluzzioni ‘mpinsàbbili propriamenti
pirchì nun pò nàsciri sulamenti di ‘na cuscenza lucida,
ccu’ l’okki aperti.
GIANNI: E undi nni porta tuttu kistu?
PAULU: Tuttu kistu nni porta a spustari lu nostru ‘ntentu,
versu ‘nliveddu kkiù prufundu, kkiù ‘ntensu.
GIANNI: Ma
Si nun c’è sapìri fari, comu si pòti sustinìri
‘ncunfròntu ccu’ la so’ propria parti
funda ac ‘ncunsapèvuli?
Accussì, mi pari ‘na cosa, ‘na speci di privilèggiu
ca sulu poca ggenti po’ avìri.
PAULI: E ‘nvèci èsti propriamenti ‘spiriènza ppì lu Sè
di ognunu. Ma ‘u veru puntu di discussiòni
n’àutru èsti.
GIANNI: E qual è?
PAULU: Pigghiari supra ‘o seriu lu pòpulu ‘ntiriùri nostru,
li sò ‘mmàggini, li facci di li nostri pirsunaggi ‘ntiriùri;
trattàrili ccu magna ‘ttinziòni tali e quali a kidda
ca si porta a li pirsuni riali di lu mundu ‘sternu.
GIANNI: Ma allora è comu parrari ccu ggenti ‘ncarni ed ossa?
PAULU: Esattamenti! Si tratta di ‘na speci di dialugu
tra du’ pirsuni pruviste di diritti agàli;
un dialugu in cui ognunu cuncèri all’àutru
la pussìbbili capacità di purtari avanti
‘nargumèntu validu pinsandi ki vali la pena sciògghiri
li ‘ruppa di lu discursu specialmenti si si cuntràstanu
tramiti ‘na sèmpli discussioni civilmenti fantastica
ppì putìri fari ogni raggiunèvuli,
asattu distingu.
GIANNI: ‘Na dumanda…
PAULU: Pregu!
GIANNI: Ma lu ‘ncunsapèvuli è fòra di mìa? Di lu mè Sé?
PAULU: Certamenti no.
Puru su jiddu travagghia mentri nui semu ‘ncunsapèvuli.
GIANNI: Cche stranu!
PAULU: Cchi cosa è strano?
GIANNI: Stava pinsandu a quantu ppi daveru putissi essiri
rialmenti utili dàricci furma a la Rrobba di li Catananni.
PAULU: Certu. Utilissimu.
Pirchì rapprisèntanu unu granni aiutu
Ppi participàri rialmenti a la propria prisa di cuscenza
GIANNI: Mi persi.
Di cchi si stava parlandu?
PAULU: di lu grande ‘nterèssu chi putissi avìri
cunsiddiràri lu mundu di li Catananni
Unu mundu ‘nternu undi vìvunu, s’àggitanu,
si mòvunu e òpiranu veri pirsuni di lu nostru
mundu ‘ntiriùri. E antiriùri.
GIANNI: Ma, accussì facendu, secundu quantu si dissi ora ora,
nui li ‘ncantisimàmu, li pitrificàmu,jintra ‘nti nui,
’nta la nostra ‘ntiriurità.
E accussì facendu li ‘mpurivèmu li catananni,
pirchì li suttraèmu a la so’ virità fundanti e rilativa.
Vali a diri…cci livamu lu putìri chi hannu
di èssiri utili a tutti, ad ognunu, a ccu è è.
se ‘i cunsiddiràmu veri e proprii pirsuni riali
di lu nostru mundu ‘ntiriùri!…
PAULU: Certu! Tuttu chistu si cc’avvicina
ma sulu apparentementi.
GIANNI: Scusati, ma cchi veni a diri sulu apparentementi?
PAULU: Voli diri ca nun stati tinendu cuntu di la ‘ranni differenza ca c’è
tra unu dàrisi passivu
ca si lassa traspurtari ccù maravigghia,
ccu paura, scantu o tirruri
da lu ‘ranni fàscinu di li ‘ranni ‘mmagini
e torni, acccussì, a riturnari arreri versu li multi Dei.
GIANNI: In che sensu? Rifirùtu a cchi cosa?
PAULU: A lu caminari di cuscenza
‘nta chisti urtimi migghiara di anni.
GIANNI: Eh! E allura?
Cchi atteggiamentu si teni ‘nta chista ‘mmagginazzioni viva?
PAULU: Propriamenti unu atteggiamentu attivu.
GIANNI: In che sensu?
PAULU: Come in che sensu?
A aprìrisi ad atteggiamento unu jintra
lu quali cuscenza è cunsapèvuli ca l’eventi
ca sèrvunu all’universo esternu
e all’universu internu ppi rivilàrsi a jidda,
sunnu, a la fini, ‘nfunzioni di la sò propria esistenza,
di la sò larghizza mintali, di lu so gèniu,
di lu sò ‘nnimoniu, di lu sò orientamentu,
di lu so caminari, di li so’ qualità e meriti e talenti..
Trasfurmazzioni e dunchi ultranza di la furma
versu àutri muvimenti di menti.
GIANNI: Cchi magnifica, ‘ranni nuvità, però, tuttu chistu,
ppi lu mundu tuttu.
PAULU: Nenti affattu. Nudda surprisa.
Nui, ‘ta la nostra Tradizzioni Sicula ‘Cculta,
cunsirvàmu signali e tracci di ‘sta trasfurmazzioni..
E forsi lu mundu tuttu ‘rititàu da nui ‘stu novu pinsari.
GIANNI: Ma all’internu di ‘sta trasfurmazzione c’è perdita!
PAULU: Lu pubblema problema di la perdita di la ’ndividualità nun nasci,
pirchì lu ’ndivìduu, propriamenti pirkì ‘ndivìduu,
nun si po’ tagliàri ancora di kkiù.
Perdita sulamenti perdita di furma èsti .
Non si può divìdiri
e dunchi non si può mancu suttràrri
la seppuru minima schidduzza,
puru di Menti
naturalmenti.
