LINGUAGGIU
‘Ntàli e quàli caminànnu jintra vòski
e, ‘ntutt’ùnu, nnì surprenni, mai ‘ntìsa prima,
‘dda granni variità di vuci animali.
Friski, ‘ntrilli, kkiòkkuli, cuppidda di legnami,
o di mitallu skiggiatu, ‘nzìrilli, frulli, sbirigghi:
Ogni animali havi nsònu sò.
Ki nesci fora, ‘mmidiatamènti, di jiddu stissu ‘midesimu.
'A fini, duppiu kkiù di kkiù fa smòrfia a nostru silenziu
e nni rivela, ‘nsuppurtàbbili, kistu nostru èssiri, unici, senza vuci
jintra ‘ncoru senza fini di multi vuci animali.
Allura. E sulu tànnu, pruvamu a parràri, a pinsari.
All’origgini, jintra nostru parrari,
“pinseri” havi significati d’angoscia, di smarrimentu jintra labirinti
ccù mostri ki ti ciàtanu ‘ncoddu ansia e paura.
E scantu.
Ppì nenti.
Anticu ritaggiu d’ansia dd’avìri ‘mpinzèri fissu.
Duminanti.
Ddu’ fari mali pinzeri.
Stari ‘mpinzèri.
Pinsèri, hàvi mistiriùsa appartinènza a“pènniri”
e a tutta sua famìgghia di paroli:
stari appinnuti.
In materia di canuscènza dici ‘nSantu:
Disiddèriu, k’è jintra ricìrca, si parti di cù cerca
e sta suspìsu, pènni e nun ripòsa
jintra ‘ddù fini a cùi si prutènni,
si non quannu kiddu k’è circàtu veni asciàtu.
Truvatu ki si unisci a circaturi.
Ma kki cosa sta appinnutu? Suspisu?
Kki cosa pènni jintra pinseri?
Pinsari, all’internu di lingua, nui lu putemu
sulu pirò kì lingua è ppi so kuntu…
e nunn’è vuci nostra.
C’è ‘na pinnenza, jintra lingua;
‘Na kustioni ki lingua nun si firàu mai a risolviri;
‘nu ‘ruppu ki lingua nun si firàu mai a sciogghiri:
lingua è o no? nostra vuci, komu ragghiu è vuci di scekku?
Propriamenti ppi kistu, parrannu, nun putemu fari a menu di pinsari.
Di mmantèniri appinnuti paroli;
‘nta kiddu tinìrili suspisi.
Pinseri è pènniri di vuci jintra lingua.
Scekku, certamenti, nun po’ pinsari ‘ntra ‘stu so ragghiu.
Kuannu sì jintra voski, e kamini,
a ogni passu ‘mmenzu a fraski kantu kantu trazzeri
senti fùjiri armali ‘nvisibbili.
Nun sai si su lucertuli o rizzi, turdi, serpi o porci spini.
Puru cuannu si pensa
‘mpurtanti nunn’è sinteru di paroli unni jiemu kaminannu,
ma ddù stripitìu ‘ndistintu ca certi voti sintemu muvirisi a latu,
Propriamenti, ‘na bestia ki fuji armali ki scappa.
Cualki cosa ki, ‘a ‘ntrasatta,
si rrusbigghia a scrusciu di tò passi.
Dici ki bestia in fuga ki ‘nni pari di sèntiri sfùjiri luntanujintra paroli
è nostra Vuci.
Pinsamu. Tinemu suspisi paroli.
E stamu nui stissi appinnuti jintra lingua.
Pirkì spiriamu di truvari jintra ‘nti jidda, ‘nfini, Vuci.
Dici ca ‘ntempu Vuci fu scritta jintra Lingua.
Kiddu ki vuci cerca jintra lingua è Pinseri.
Kist’è prublema di filosufi.
Lingua surprenni e anticipa sempri Vuci.
Ki penni, penni senza fini, jintra Lingua.
Pinnenza èsti etica d’ognunu.
Ma vuci, vuci d’omu, nun ci nn’è.
Nun c’è Vuci, nostra o d’àutri,
ki putemu assicutari traccia jintra Lingua.
Nè putemu ricurdalla, cugghiènnula
‘ntra kiddu puntu unni sprufunna ‘jintra ‘nnomi.
e skumpari.
O puramenti ‘ntra kiddi scritti unni jidda vuci
taci ppi sempri.
Nui parramu ccù vuci ca nunn’avemu.
ca nun fu scritta mai.
Perciò lingua resta sempri littira morta.
Pinsari? Nui putemu.
Ma putemu pinsari sulamenti si lingua nunn’è nostra Vuci.
Sulu si ‘nti jiddu misuramu finu a ‘nfùnnu
ki non ha funnu pirkì non virità di nostra afunìa.
Nostra assenza di Vuci.
E’ propriamenti kist’òrridu abbissu
kiddu ki nui kiamamu munnu.
Pensa a logica e subbitu capisci
ca lingua nunn’è tò Vuci.
Dda c’è na parola ca si movi,
c’attraversa lingua tutta,
ca s’abbessa cosi ki a la fini hannu a risultari.
E kidda vuci ca porta avanti tuttu ‘stu makinariu
nunn’è tò vuci.
E’ vuci ca nni parra. ca parra ppi e ccù nui.
Vuci fu e nunn’è. Né mai po’ essiri kkiù.
Lingua havi locu ‘nta ddu nuddu locu di Vuci.
Kistu significa ca pinseri, di Vuci, nunn’havi nenti
kki pinsari.
Pinsari. Pinsèri.
Kuitanza ki ancora rinèsci a ricurdàrini tracutanza.
Pirkì tracutanza è parola ca camina
passa ppi Pruvenza afferra Oltricuitansa
e torna a ‘nnijarisi jintra Ultracogitansa
Eccedere, passare il limite del pensiero.
Soprappensare. Spinsari.
Kiddu ki fu dittu si po’ diri ancora.
Ma kiddu ca si pinsò nun po’ èssiri kkiù dittu.
Di parola pinsata, tu pigghi cungeru ppi sempri.
Pinsèri nunn’è incontru,
Ma propriamenti ddà fuga di vèstii ‘nvisibili
ki caminanu ppi voski,
Kiddu ki sintemu ‘ntornu a nui ‘nta ‘stu nostru caminari.
Propriu kissu è pinsari!
No!
Nunn’era nostra ‘ssa vuci ki non si ‘ntisi.

